Σύμφωνα με την κυβέρνηση Μπους θα μπορούσε να αισθανθεί ακριβώς τη μετατόπιση του πλούτου στις τσέπες των πλουσίων. Ξεκίνησε από την αρχή με την περικοπή φόρων του Μπους το 2001. Αυτό το φορολογικό μέτρο κομμένα από φόρους κατά κύριο λόγο στο πολύ πλούσιος και το αποτέλεσμα ήταν μια εκθετική αύξηση του ποσού του πλούτου στην κορυφή του οικονομικού φάσματος. Η μεσαία τάξη που πιέζεται. Παρά τον πλούτο που διοχετεύεται προς τα πάνω, οι επιχειρήσεις έχουν τη μείωση των συντάξεων και τις αυξήσεις. Μισθοί των εργατών δεν έτρεχαν παράλληλα με την αύξηση του πληθωρισμού. Το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης είχαν εκτοξευθεί στα ύψη. Η πρόσφατη οικονομική ύφεση ήταν απλά το βαρύτερο χτύπημα από μια διαδοχή χτυπήματα επιτείνεται από μια αποτυχημένη δεξιά οικονομική πολιτική. Σε τόσους πολλούς τρόπους την δεκαετία του 2000 ήταν η χρυσή εποχή faux.
Η αρχική χρυσή εποχή εμφανίστηκαν κατά το τελευταίο μισό του 19ου αιώνα και ενισχύθηκε από τη Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση. Η χρυσή εποχή είδε Αμερική κύμα παρελθόν των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης σε βιομηχανική δύναμη. Αλλά υπήρξαν πολλά θύματα. Η εργασία των παιδιών, των γυναικών εργαζομένων, καθώς και νέων μεταναστών από υπογάστριο της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας προσφέρουν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό. Εργατική νομοθεσία ευνοεί τους εργοδότες. Εξήντα εβδομάδα ώρες δεν ήταν συχνές σε εργοστάσια που κατέχει όλες τις βιαιότητες τα τέλη του 1800 είχε να προσφέρει. Αυτή ήταν η εποχή των βαρόνους της κλεψιάς, της βιομηχανίας. Τεράστια εικόνες των αμερικανικών επιχειρήσεων έτρεξε μονοπώλια σε πιέζει χάλυβα, άνθρακα, πετρέλαιο και τη χρηματοδότηση. Πλούτος, τότε πάρα πολύ, ήταν βαριά. Η πλούσια έζησε στην χλιδή και οι φτωχές μάζες ζούσαν σε διαμονές στα αστικά κέντρα της Αμερικής ή eked τα προς το ζην στις γεωργικές εκμεταλλεύσεις. Η χρυσή εποχή ήταν γνωστή για τη διαφθορά της, τόσο σε κυβερνητικό όσο και ιδιωτικών.
Τα δεινά της επιχρυσωμένη ηλικία έφερε για μια περίοδο του προοδευτισμού. Το πιο διάσημο από τα πολιτικά προοδευτικούς ήταν ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος Ρούσβελτ. Γνωστή ως η «εμπιστοσύνη Buster" Ρούσβελτ εγκαινίασε μια περίοδο της δικαιοσύνης στον βιομηχανικό τομέα. TR ήταν επίσης γνωστή για τη στάση του σχετικά με τη διατήρηση σε μια εποχή που τα δάση της Αμερικής ήταν εξαφανίζονται με ανησυχητικό ρυθμό και τα ζώα όπως το βίσωνα είχαν κυνηγηθεί κοντά στην εξαφάνιση. Οι προοδευτικοί που άλλαζαν τον κόσμο τους κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του 20ου αιώνα, θεωρήθηκαν από τους πρωτοπόρους του σύγχρονου φιλελευθερισμού.
Η σημερινή εποχή έχει δει μια παρόμοια στροφή προς τα αριστερά. Κυβέρνηση παίρνει και πάλι τα δεινά του ιδιωτικού τομέα. Μόνο αυτή τη φορά το βάρος του έθνους (μερικοί θα έλεγαν στον κόσμο) οικονομία βρίσκεται σε ισορροπία. Θα νόμιζε κανείς ακούγοντας το ρεφρέν που διαλαλούσε από το δικαίωμα αυτό που τους ενοχλεί ότι η Αμερική είναι ο σοσιαλισμός. Τι ενοχλεί η Αμερική είναι η overextension των καπιταλιστικών δυνάμεων που είναι. Από το ψάξω από δάνεια σε όσους δεν μπορούσαν να αναλάβουν την έκδοση πιστωτικών καρτών σε επικίνδυνες χρήστες (με κάθε κίνητρο από τις εταιρείες να παγιδεύσει τους καταναλωτές στο χρέος). Το εμπόριο βασικών προϊόντων που δημιούργησαν τεχνητά φυσαλίδες και μετέπειτα εκρήξεις έγινε το όνομα του παιχνιδιού? Η τελευταία και μεγαλύτερη φούσκα σκάσει και να είναι η στεγαστική αγορά.
Για οκτώ χρόνια τις υποδομές της χώρας θυσιάστηκε από τον Πρόεδρο Μπους λόγω της προσοχής του στις απαραίτητες (Αφγανιστάν) και λανθασμένων (Ιράκ) πολέμους. Η κυβέρνηση, στο σύνολό του, επέτρεψε στον ιδιωτικό καπιταλιστικό σύστημα και ο δημόσιος τομέας να προχωρήσει ανεξέλεγκτα. (Βλ. την AIG, η Citi Group, Bernard Madoff, δεν συμβάσεις προσφορά, Freddy Mac και Fanny Mae, κλπ ...) Τι είναι ένας πρόεδρος να κάνει κάτω από ένα τέτοιο περιβάλλον; Ο Μπαράκ Ομπάμα είναι μια προοδευτική. Η δεξιά πτέρυγα μπορεί να μην αρέσει η προσπάθειά του να εγκαινιάσει μια περίοδο της κυβερνητικής παρέμβασης, αλλά αυτό είναι αυτό που έτρεξε σε αυτό είναι και τι κάνει. Αφήνοντας την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος ή να γυρνάει την πλάτη κάποιου για τις εταιρείες αυτοκινήτων φαίνεται σοφή βραχυπρόθεσμα, αλλά καταστροφική για την οικονομία μακροπρόθεσμα. (Ας μην ξεχνάμε τον Πρόεδρο Μπους και των Ρεπουμπλικανών ψήφισε ένα νομοσχέδιο που πρόσφερε μια αρκετά μεγάλη έκπτωση φόρου για τις εταιρείες που έχουν αγοράσει τα μεγαλύτερα SUV και φορτηγών στην αγορά. Όχι ακριβώς μια στρατηγική η οποία βοήθησε το μακροπρόθεσμο σχέδιο των εργασιών τους κατασκευαστές αυτοκινήτων.) Ο Πρόεδρος Ομπάμα προϋπολογισμό που περιλαμβάνονται μέτρα με σκοπό να τις αδικίες δικαίωμα οκτώ χρόνια εγκατάλειψης, από την παροχή κινήτρων για εναλλακτικές πηγές ενέργειας να δώσει τη μεσαία τάξη σημαντική φορολογική έκπτωση για την εκπαίδευση κολλεγίων των παιδιών τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κόστος αυτό είναι επίπονο, αλλά είμαστε απλώς πληρώνουν για την παραμέληση και τα λάθη του laissez-faire οικονομίας. Το μάθημα εδώ είναι, αν δεν θέλετε πλήρη κλίμακα προοδευτισμού, πασπαλίζουμε με λίγο εποπτεία επί του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς σας.
