Ralph Nader is weer draait en het lijkt veel van de Dems nerveus zijn. Ze herinneren zich maar al te goed de invloed die hij had op de verkiezingen van 2000. De pers houdt het verhaal ook. Zelfs conservatieven omarmen het idee van Nader torpederen de liberalen opnieuw. Maar 2008 is heel anders dan de 2000 of zelfs 2004 voor die kwestie. De afgelopen twee presidentsverkiezingen had twee zwakke kandidaten kwadratuur af. Bush twee keer en Gore en Kerry vervolgens niet wekken passie aan beide zijden. Wees eerlijk. Wie je gestemd voor je alleen deed dat omdat het in je hoofd je keuze was beter dan de andere kant. Je deed dat uit een van beide partijen voorkeur of ideologie, maar je hebt niet stemmen voor hen uit passie. 2008 is anders. Een van mijn goede vrienden vertelde me onlangs dat hij hoopte dat Obama wint de Democratische nominatie, omdat voor het eerst in zijn leven gestemd zou hij stemmen uit van verlangen en niet alleen plicht. Obama's kennis van de geschiedenis is scherp. Lees zijn nieuwste boek aan de breedte van de kennis die hij bezit over de politieke geschiedenis van dit land te begrijpen. Wanneer het onderwerp van ingang van Ralph Nader in de race ontstond, Obama was als Savy en direct als een pijl. Nader stelde in 2000 was er geen verschil tussen de Democratische en Republikeinse partijen. Obama zei vandaag: "Hij (Nader), dacht dat er geen verschil was tussen Al Gore en George Bush en, acht jaar later, denk ik dat mensen zich realiseren dat Ralph niet wist wat hij het over had." In eerdere verkiezingen democraten Nader behandeld met fluwelen handschoenen om niet aan de liberale basis schaden. Obama, spreken van kracht, is niet te spelen dat spel. Nader, naar mijn mening, zal zelfs een kleine rol niet spelen in de verkiezing van 2008. Sommigen hebben kritiek op Barack Obama voor het niet altijd runnen van een concurrerende verkiezing tegen een Republikeinse tegenstander, maar als vandaag de dag perfect gesproken commentaar over Nader een indicatie zijn, Obama is nu al spreken als een winnaar.